تکنیک های گزارش نویسی جرایم

قسمت دوم/ از منظر عملی، تکنیک‌های بسیاری وجود دارد که گزارش‌نویسی درباره جرایم را برای شما راحت‌تر و البته دلچسب‌تر می‌کند. مهمترین این تکنیک‌ها ایجاد ارتباطات خوب و قابل اطمینان است.

برقراری و نگهداری ارتباطات

پلیس همه روزه در حال تحقیق درباره جرایم بسیاری است که بیشتر آن‌ها هرگز خبری نمی‌شوند، چرا که هیچ کس فکر نمی‌کند این موارد را به خبرنگاران بگویید. تا زمانی که پلیس از مردم و افکارعمومی برای پیدا کردن چیزی یا کسی کمک نخواهد، شاید هرگز درباره جرایم با رسانه‌ها صحبت نکند. در اینجا این وظیفه شماست که ارتباطی خوب را ایجاد کنید و کسانی را بیابید که درباره وقایع به محض اتفاق افتادن با شما صحبت کنند.

اگرچه رابط شما ممکن است که یک افسر وظیفه یا فرمانده پلیس باشد اما خود را به داشتن چند رابطه محدود نکنید و به دنبال افراد بیشتری در داخل نیروی پلیس باشید. به دنبال افرادی باشید که به شما اطلاعات بدهند حتی به صورت غیر رسمی؛ چرا که در این صورت شما با اطلاع از وقوع یک واقعه می‌توانید به دنبال جمع‌آوری اطلاعات از کانال‌های رسمی باشید. به عنوان مثال، شاید افسر پرونده‌ای که ارتباط خوبی با شما دارد به‌طور رسمی درباره تمامی جزییات پرونده افرادی که تحت تعقیب قضایی هستند با شما صحبت کند با این حال اگر شما ارتباط خوبی با دفتر دادستانی یا مسئولان دادگاه داشته باشید، می‌توانید اطلاعات دست اول و ویژه‌ای را از این افراد به دست آورید.

منابع محرمانه، حتی اگر در میان نیروهای پلیس باشند، اغلب ترجیح می‌دهند که با گزارشگر رابطه‌ای محتاطانه مبتنی بر اصل اعتماد داشته باشند.  به یاد داشته باشید که اگر منبع محرمانه خود را فاش کنید احتمالا او را به دردسر خواهید انداخت.

داشتن ارتباطاتی خارج از نیروی پلیس نیز از اهمیت زیادی برخوردار است. بهترین افراد در این زمینه کسانی هستند که با مجرمان سروکار دارند یا زندگی اجتماعی آن‌ها به گونه‌ای است که این افراد در کنار مجرمین قرار گرفته‌اند. به عنوان مثال، رانندگان آمبولانس معمولا به صحنه جرم فراخوانده می‌شوند، جایی که اغلب چند نفری آسیب دیده‌اند. مسئولان و رانندگان مستقل آمبولانس، معمولا منابع اطلاعاتی بسیار مفیدی هستند. همچنین  فردی که کنترل رادیویی سرویس‌های آمبولانس را در اختیار دارد نیز بهترین موقعیت برای مطلع شدن از هر رویداد در حال وقوع را دارد. پرستاران نیز اغلب شاهد قربانیانی هستند که به مراکز بهداشتی آنان آورده می‌شوند. در مجموع، هرگز فرصت برقراری وتقویت ارتباطات خود را از دست ندهید. دیدارهای همیشگی یا تماس‌های تلفنی شما به آنان یادآوری می‌کند که شما هنوز هم مشتاق خبرهای آنان هستید. چند دقیقه وقت صرف کردن برای صحبت با یک پزشک آسیب‌شناس  درباره صحنه یک جرم، می‌تواند او را به منبع اطلاعاتی شما در آینده تبدیل کند.

باید برای نگهداری ارتباطاتتان به سختی تلاش کنید. مطمئن شوید که شماره تلفن‌های شما را دارند تا بتوانند در فرصت مقتضی شما را پیدا ‌کنند.  وقتی دفتر کارتان را ترک می‌کنید به همکارتان بگویید در صورتی که منابع اطلاعاتی شما تماس گرفتند، در شرایط اضطراری چگونه می‌توانند به شما دسترسی داشته باشند.

برای نگه داشتن یک رابطه (البته در صورتی که سازمان متبوع منبع اطلاعاتی شما، شما را به رسمیت شناخته باشد) می‌توانید با فرستادن گل یا کارت‌پستال به مناسبت‌های مختلف،مثلا روز تولد، رابطه‌تان با منبع اطلاعاتی‌ خود را نزدیک‌تر کنید. با این حال اگر منبع اطلاعاتی می‌خواهد که رابطه‌اش با شما را محرمانه نگهدارد، به خواست آن‌ها احترام بگذارید و اجازه ندهید که دیگران از هویت فردی که به شما اطلاعات می‌دهد، مطلع شوند.

ارتباط با پلیس

باید پلیس محلی منطقه‌ای را که کار می‌کنید به خوبی بشناسید. مطمئن شوید که نام آن‌ها (و این‌که نامشان چطور تلفظ می‌شود) را و درجه‌ آن‌ها را می‌دانید. بفهمید که کار آن‌ها در سلسه مراتب نیروی پلیس دقیقا چیست. به این ترتیب می‌توانید در صورت نیاز به جمع‌آوری اطلاعات، به شخص مناسب مراجعه کنید. به شنیدن مطالبی که به شما گفته می‌شود علاقه نشان دهید حتی اگر در آنچه که گفته می‌شود هیچ موردی مربوط به داستانی که شما پیگیری می‌کنید، وجود ندارد. مطالب گفته شده را برای استفاده در آینده در دفترچه یادداشت خود ذخیره کنید. هرگز خود را از شنیدن اطلاعاتی که هیچ چیز جدیدی برای شما ندارند یا به دردتان نمی‌خورند کسل نشان ندهید و انتقاد نکنید چرا که با این کار آن‌ها را ترغیب می‌کنید که در آینده تمایلی به ارتباط با شما نداشته باشند. به یاد داشته باشید که شما یک خبرنگار/ روزنامه‌نگار هستید و برای قضاوت درباره ارزش خبری گفته‌ها آموزش دیده‌اید اما دیگران این‌ آموزش را ندیده‌اند.

انتظار نداشته باشید که حتی بهترین رابطان شما در نیروی پلیس برای شما دست به تحقیق بزنند. یک خبرنگار جنایی خوب همواره دیدار یا تماس تلفنی نخست خود را تنها به پرسیدن درباره وقوع یک واقعه اختصاص می‌دهد. تمرین خوبی است که در یک روز بدون این‌که هیچ اتفاق خاصی روی داده باشد با رابط خود تماس گرفته و در صورتی که وقتش آزاد بود چند دقیقه‌ای را به گفت‌وگو با او اختصاص دهید.

سعی کنید در مرکز پلیس یا پاسگاه، شناخته شده باشید. به این ترتیب حضور شما افراد را ناراحت یا معذب نمی‌کند و ماموران پلیس در مقابل شما به راحتی صحبت می‌کنند. با این حال، همواره باید به یاد داشته باشید که شما آنجا، میهمان هستید. در صورتی که از شما خواسته شد اتاق را ترک کنید و از ورود به مکان‌هایی که منع شده‌اید از جمله داخل سلول‌ها خودداری کنید. 

همچنین باید به خاطر داشته باشید با وجود زمان زیادی که شما در اداره پلیس می‌گذرانید "شما یک مامور پلیس نیستید." کار شما کاملا با آنچه آنان انجام می دهند، تفاوت دارد. در قدم اول، شما باید نسبت به مخاطب (خواننده یا شنونده) خود وفادار باشید. گاهی اوقات همین مسئله (وفاداری به مخاطب) شما را در مقابل پلیس قرار می‌دهد پس اگر با آن‌ها خیلی نزدیک و صمیمی شده باشید این صمیمیت اجازه نمی‌دهد شما به عنوان یک خبرنگار/روزنامه‌نگار کارتان را به درستی انجام دهید.